Εργοσπιρομέτρηση

Επαγγελματίες αθλητές και ερασιτέχνες που έχουν υψηλούς στόχους ή άτομα που θέλουν για διάφορους λόγους να εντάξουν τον αθλητισμό στη ζωή τους συχνά προπονούνται κάτω από τις δυνατότητες τους, μην πετυχαίνοντας το βέλτιστο αποτέλεσμα, ή προπονούνται πιο εντατικά και με μεγαλύτερη ένταση απ' όσο μπορούν κινδυνεύοντας από το σύνδρομο υπερπροπόνησης με αποτέλεσμα να μειώνουν αντί να αυξάνουν τις επιδόσεις τους.

Μια ακριβής εξέταση με την οποία διαγιγνώσκεται το επίπεδο φυσικής κατάστασης και βάση της οποίας μπορεί προκύψει ένα απόλυτα εξατομικευμένο πρόγραμμα προπόνησης είναι η εργοσπιρομετρηση.

Στην εργοσπιρομέτρηση γίνεται καταμέτρηση των εκπνεόμενων αερίων κατά την άσκηση, της καρδιακής συχνότητας, της αρτηριακής πίεσης, του γαλακτικού οξέως και του κορεσμού του οξυγόνου  και γίνεται ανάλυση αυτών των τιμών σε ειδικούς πίνακες. Η εξέταση γίνεται σε τάπητα ή σε εργομετρικό ποδήλατο με προοδευτικά αυξανόμενη ταχύτητα ωστε να γίνει καταμέτρηση των παραπάνω τιμών. Η εξέταση σταματάει στο σημείο που προκαλέιται εξάντληση του αθλητή. Η όλη διάρκεια της εργοσπιρομέτρησης είναι περίπου 15-20 λεπτά.

Με την εργοσπιρομέτρηση:

  • Μετράται η καρδιακή συχνότητα που αντιστοιχεί σε κάθε φόρτιση και η μέγιστη καρδιακή συχνότητα (f max).
  • Προσδιορίζεται το μέγιστο Οξυγόνο το οποίο είναι δυνατό να μεταβολιστεί από τους μύες (V02 max), αντίστοιχα η αερόβια αντοχή του αθλητή. Με βάση το επίπεδο αερόβιας αντοχής προκύπτει η προτεινόμενη προπονητική ένταση, συχνότητα και διάρκεια, με την οποία θα διατηρηθούν ή θα βελτιωθούν οι αθλητικές επιδόσεις. Αν η εργοσπιρομέτρηση γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα, 1-2 φορές το χρόνο, θα μπορέσει ο αθλητής να συγκρίνει τη φυσική του κατάσταση με προηγούμενα χρονικά διαστήματα.
  • Προσδιορίζινται οι ζώνες προπόνησης (αμιγώς αερόβια με ενδοκυτταρικό μεταβολισμό γαλακτικού οξέος, αερόβια με συστηματικό μεταβολισμό γαλακτικού οξέος, αναερόβια) και το αναερόβιο κατώφλι. Με αυτόν τον τρόπο η σύσταση ενός προπονητικού προγράμματος είναι ακριβής, και γίνεται με βάση τους στόχους του αθλητή, αν δηλαδή θέλει να αυξήσει την αντοχή του, αν θέλει να επιτύχει απώλεια βάρους κ.τ.λ..
  • Μετρώνται διάφοροι άλλοι μεταβολικοί παράμετροι όπως η αποβολή διοξειδίου του άνθρακος (VCO2), ο κατά λεπτό εκπνεόμενος όγκος αέρα (VE) και το αναπνευστικό πηλίκο (RQ).
  • Γίνεται προσδιορισμός των ζωνών κάυσης λίπους.
  • Γίνεται σύγκριση των επιδόσεων του αθλητή με τιμές αναφοράς.
  • Γίνεται διαφοροποίηση αν μια χαμηλή επίδοση οφείλεται σε  καρδιακά, αναπνευστικά αίτια ή σε άλλα αίτια όπως η αναιμία.